Մեր խաչի զորությունը

Թուրքերը ցեղասպանել են ոչ միայն հայերին. անցած հարյուրամյակներին նրանց բազմահազարանոց զոհերից են հույները, ասորիները, հրեաները եւ այլք: Թուրքերը փորձում էին եւ՝ ե՜ն, կարմիր մահիկի առաջնորդը դառնալ տարածաշրջանում եւ վերջնական հաղթանակ տանել խաչի նկատմամբ: Նրանք քաղաքակրթական մայրուղիներին հայտնված ելուզակների պես են, որոնք այլոց արյամբ ու ավարառությամբ ճգնում են իրենց տեղն ապահովել արեւի տակ: Հաճախ դա նրանց հաջողվում է, բայց ելուզակների վերջը երբեմն նաեւ շատ ցավագին է լինում:

Թուրքերի ցեղասպանական «հաղթական» նոր արարը, ազերիների հետ ձեռք ձեռքի տված, Արցախի հայաթափումն է:

Եվ կանգ առնելու մտադրություն չունեն:

Գրեթե ամեն օր Անկարայից ու Բաքվից հնչում են նոր սպառնալիքներ Հայաստանի ու հայության հասցեին: Թուրք-ազերիների նոր ակտիվությունն ունի որոշակի շարժառիթ. ներկայումս Հայաստանում իշխում են ապազգային ուժեր, որոնց հետ նրանք կարող են մութ գործարքների մեջ մտնել, վախեցնել ու ձեռնասուն դարձնել:

ՈՒստի թշնամուն դիմակայելու համար, նախ, պետք է ունենալ ուժեղ հայկական իշխանություն, զտարյուն իշխանություն՝ այդ հասկացության ամենվեհ իմաստով:

Երբ մենք միասին ենք եւ որպես հայկական ոգու իրական կրողներ ենք հանդես գալիս, հաջողությամբ դիմագրավում ենք ախոյաններին: Վկան՝ Սարդարապատը, Արցախյան առաջին պատերազմը եւ մյուս հաղթական ազատամարտերը:

Մեր ոգեղեն ուժը, մեր քաղաքակրթական փորձը բավարար են՝ կանխելու ցանկացած ողբերգություն: Չպետք է մոռանալ, թե մենք ովքեր ենք եւ ինչ խաչի զորության տեր ենք:

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ